Geen montere kijk op de heteroliefde. Jan – kinderen volwassen, pensioen ligt op de loer – krijgt het op zijn heupen van de overtollige zorg van zijn vrouw en verzint een list: doen alsof hij dement is, dan wordt hij uit huis geplaatst. Vergezocht inderdaad, maar gek genoeg levert het een amusante film op.

Dat heeft veel te maken met Finkers en Ter Steege die goedgemutst kibbelen over appeltaart, warme sjaals en coniferen, en met dialogen waarin Finkers wijsneuzerige woordspelletjes als ‘het heeft geen nut, maar wel zin’ verwerkt. Tegelijkertijd maakt Nijenhuis een aardig zijstapje in zijn oeuvre door versmelting als ultiem liefdesgebaar, iets waar films als ‘Verliefd op Ibiza’ en ‘Toscaanse bruiloft’ graag op aansturen, eens wat nuchterder te benaderen. Er is een wat omslachtige reis naar de Duitse Rijnvallei voor nodig, en de bemoeienis van hun kinderen met eigen relatieperikelen, om Gedda en Jan in gepaste plattelandsmetafoor voor te houden: ‘Twee houtblokken op elkaar, dat geeft geen vuur. Ze moeten een beetje los van elkaar liggen om te ademen’.